2 jaar: bloed, zweet, tranen en een stel fantastische vrienden!

Voordat je begint met lezen wil ik je vragen om in gedachten terug te gaan naar juni 2008. Hoe zag de wereld er toen uit? Waar was je toen mee bezig? Wat gebeurde er allemaal om je heen? Hoe hebben bepaalde gebeurtenissen je kijk op de wereld beïnvloed? Wie hebben je er doorheen gesleept?

Soms kom je op zo’n punt in je leven dat je even stilstaat bij wat er de afgelopen tijd is gebeurd. De maand mei was zo’n moment voor mij; ik heb mijn 2-jarig traineeship nu echt beëindigd en mag mezelf met trots MISEgrad(uate) noemen. De afgelopen 2 jaar heb ik ontelbaar fantastische mensen ontmoet, vrienden voor het leven gemaakt. Ik heb in Denemarken, Engeland, Rotterdam en Den Haag gewoond. Ik heb gestreefd naar meer, gebaald van minder, gelachen, gefeest, gehaat, gehouden van, geleerd, gehuild. Ik heb een leven geleefd waar sommige mensen niet aan moeten denken en waar anderen alleen over kunnen dromen.

Twee jaar geleden begon mijn avontuur met een functie in Denemarken. Dus ik stopte m’n spulletjes in m’n auto en reed 750 kilometer in noordoostelijke richting, met als eindbestemming Kolding. Twee maanden studeerde ik af aan de HU en tegelijkertijd kwam ik terug Nederland waar ik eind juni 2009 weer vertrok. Dit maal bijna 400 kilometer in zuidwestelijke richting naar Dover in Engeland. Sinds april 2010 woon ik weer in Holland. Tussen de verhuizingen door zat ik ook niet stil, regelmatig kwam er een groot project of huiswerkopdracht voorbij en natuurlijk waren er de 4 les-modules waarvoor ik met mijn jaargenoten weer bijeen mocht komen.

Begin mei dit jaar kwamen we voor de laatste keer in Denemarken bijeen met de 62 overgebleven trainees. We hadden nog een laatste test te doorstaan en daarna was het tijd om het einde van ons traineeship te vieren. De eerste dag van onze samenkomst hadden we meteen twee examens van 3 uur te voldoen – op Bevrijdingsdag nota bene! Daarna was het al snel uit met de pret en moesten we aan de bak voor Self Leadership Week, dat klinkt heel indrukwekkend, maar eigenlijk is het gewoon een soort team building/survival. Vier dagen en drie nachten zouden we in het Deense platteland doorbrengen terwijl we allerlei fysieke en mentale teambuilding-uitdagingen moesten oplossen. Dit alles speelde zich af in Gisselfeld, voor de Google-mappers onder ons.
Het weer was bar en boos; ‘s nachts was het ijskoud (we sliepen in tenten (zonder grondzeil) terwijl het buiten 3 graden was) en overdag waren we de eerste twee dagen doorweekt van de regen en verkleumd door de wind die het allemaal net wat erger deed aanvoelen. Saillant detail is dat we het zonder douche moesten stellen (yugh!) en ook zonder koffie. Na die 4 dagen en een ge-wel-dig afsluitfeest met vuurwerk gingen we terug naar de bewoonde wereld. Je kunt je voorstellen hoe blij het hotel moet zijn geweest toen de lobby werd gevuld door 62 vieze, stinkende (en niet helemaal nuchtere) gasten die allemaal zsm wilden inchecken zodat ze ein-de-lijk naar die warme douche en dat warme bed konden rennen (zo goed en kwaad als dat ging met alle spierpijn).

Gelukkig hadden we altijd elkaar om op terug te vallen, ondanks dat we wel in verschillende teams streden om de allerbeste te zijn. Tijdens deze 4 dagen heb ik mezelf opnieuw leren kennen en deze dagen hebben nogmaals bevestigd wat ik al wist: de afgelopen 2 jaar heb ik hele dierbare vrienden gemaakt die ik de rest van mijn leven zal koesteren. Dat ze een paar uur vliegen verderop wonen maakt niet uit, met email en telefoon ben je tegenwoordig toch overal en altijd bereikbaar.

Zoals de meeste van jullie wel weten omschrijf ik mijn leven vaak als een roller coaster life – een achtbaan-leven. De afgelopen jaren hebben eens en temeer bewezen in hoeverre dat klopt. De ups en downs kan ik niet meer tellen en als ik voor al mijn frustratie en tranen een Euro zou krijgen dan was ik intussen gepensioneerd. De therapeutische nachtelijke telefoontjes naar jaargenoten Azie of de Amerikas en de ontelbare ellenlange emails naar het Midden-Oosten en Afrika hebben me er grotendeels doorheen gesleept, maar de luisterende oren en uithuilschouders van familie en vrienden in Nederland mag ik ook zeker niet vergeten.

Het belangrijkste dat ik heb gekregen is niet zozeer de internationale carrière die ik altijd wilde, maar de wetenschap dat ik mensen om me heen heb die me door de moeilijke tijden heen slepen. De belangrijkste lessen gingen niet over het bedrijf en of bedrijfsleven maar over mij en mijn eigen leven.

Ongeacht alle frustraties zou ik het zonder twijfel opnieuw doen. Niet alleen omdat ik weet wat ik eruit haal, maar gewoon omdat ik weet dat ik het kan.

Nu mijn traineeship voorbij is, is het tijd om eens heel erg goed na te gaan denken wat ik de komende 2 jaar ga doen. Ik ben erg benieuwd wat ik tegen die tijd hier zal schrijven!